Ktoś kiedyś stworzył mity mówiące, że na arenie w Koloseum (której nigdy nie było), odbywały się mrożące krew w żyłach widowiska i że widownia (której nigdy nie było), mieściła 50 tys. widzów. Kiedy podobnych mitów nie można było zweryfikować, funkcjonują one w świadomości społecznej jako fakty. Oczywiście do czasu.

Uważniejsze oględziny monumentu nie pozostawiają wątpliwości, że Koloseum nie jest budowlą, lecz rzeźbą wykonaną w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 p.n.e. Monument powstawał poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.

Koloseum nie było tworzone z myślą o widowiskach, lecz powstawało jako dzieło rzeźbiarskie. Powstawało ono metodą nieustannego rzeźbienia (częściowo od góry do dołu), przekształcania i likwidowania specyficznego rodzaju wyrzeźbień i „tuneli”, gdzie pozostawiano pożądane struktury architektoniczne. Wiele fragmentów w Koloseum pozostawiono na etapie likwidacji. Nieusunięte pozostałości skalne zalegają m.in. na spodzie monumentu, na „arenie”, której nigdy w Koloseum nie było. W wielu miejscach wyraźnie widać (na dokładniejszych zdjęciach), po regularnych kształtach świadczących o wyskrobywaniu, likwidowaniu materiału skalnego, że owe resztki pozostawiono na etapie likwidacji, jako pozostałości skalne do usunięcia.

Oczywiście, że przedstawiona hipoteza może zabrzmieć absurdalnie. Jednakże podobieństwa monumentów skalnych, na całym świecie, wskazują na taką właśnie interpretację. Creative Commons Autor: Scott Denham   Więcej o Koloseum i starożytnym Rzymie…